znikający świat

biegniesz zieloną drogą

uciekasz mi otulona zaczarowanym szalem

jesiennej mgły

chwytasz resztki dnia umalowanego słońcem

zatapiasz się w szumie moich marzeń

gdzieś z boku błyska się falą rzeka

przeźroczyste ważki jak tańczące złudzenia

migocą na cieniu twojej postaci

wąż ścieżki wije się żółcienią piasku

prowadząc twoje stopy w głąb fantazji

kropelkami snów mojej miłości

śpiewaj cudownym głosem

pieśń życia i słońca

kołyszącą mój znikający świat

skrzypce

czy w snach nieokiełznanych

w nieskłębionej burzy myśli

znajdę ułamek szczęścia

zamknięty w nutach elegii

niby jak w krakowskich plantach

w oczekiwaniu na coś

zignorowałem przypływ nadziei

i gruchanie gołębia

a jednak była tarcza magii

oddzielająca od tłumu

niewygodnych przechodniów

i słyszałem dźwięki

solo skrzypiec

zamkniętych w pudle Stradivariusa

kołysało dziką namiętność

utopioną w muzyce

doszliśmy do granicy

zdziwione oczy dziecka

zasłonięte tonią oceanu

krzyk urwany falami

zduszony paszczą ludzkich rekinów

a ty

wymyślony człowieczym pragnieniem

gdzie jesteś ?

fałszywą ręką wypisujesz słowo bóg

na stronach ludzkich łez

świat człowieczy

jak dzika bestia

rozdaje w imię twoje

cierpienie i nienawiść

tysiące stóp

wyplata nadziei łańcuch krwi

po torach sług fałszu i zdrady

a ty dzwonisz złotymi kielichami

pełnymi wina i błota

ale to tylko ułuda

bo nie ma ciebie zmyślonego

śmieją się hieny ludzkości

a ziemia krwawą lawą

wypala resztki nadziei

smutek

ścieżkami snów i marzeń

próbuję dostać się do źródła istnienia

do radości, uśmiechu

przytulenia

smutne słowa

lecz smutek nieodłączny

malujący nieba na szarość

wnikający w codzienność

świat człowieka brutalny

zabija słowem, obojętnością

samo życie jako takie

nie zna drżenia uczuć

morze dzisiaj

wiatr na białych falach

gra melodie szaleństwa

woda jest dumna

niepokonana

nie zmęczona

szarańcza zjada zieleń

a szarańcza ludzka

pozostawia plaże i morze

w bagnistej bryi śmieci

morze już nie pachnie

śmierdzi ludzkim łajnem

to już nie morze

to ściek ludzkiego bytu

największy błąd stworzenia

to człowiek